دیوارهای خانه آواز می خوانند و تو هنوز خوابی.

صدای دیوارها را کم می کنم ستاره ها را فوت می کنم.

خیالت راحت!

این روزها تمام می شوند.

ما هم تمام می شویم.

و آیندگان هیچ افسانه ای از ما نخواهند خواند.

تو بخواب.

چیزی نیست.

من فقط خاطراتم را جمع می کنم .

می خوام آن ها را با خود ببرم تا گاهی که دلم هوای افسانه ها را می کند مرورشان کنم و یادم نرود چه رویاهایی در سر داشتم‌ .

یکی بود،

یکی ...

همیشه جایش خالی بود!

خیالت راحت.

قصه را همینجا به پایان می رسانم تا ثابت کنم بعد از نبودن هایت جای هیچ حرف و حدیثی باقی نمی ماند.